door Rolf Bosboom

Het beeld is hardnekkig: toerfietsers in net iets te flitsende pakjes die zich Fabian Cancellara wanen. In hun eeuwige jacht op een nog hogere gemiddelde snel­heid bezorgen ze medeweggebrui­kers de schrik van hun leven door ze de berm in te schreeuwen.

Recente reacties op de website van deze krant bevestigen andermaal dat beeld. Tot grote ergernis van onder meer de Zeeuwse toerclub De Klusdurpers, die zich elke zon­dagochtend verzamelt in het Oost­molenpark in Kloetinge. ,,Rijd maar eens een keer mee, dan zul­len we het tegendeel bewijzen.”

Waarom ook niet. Het is boven­dien ideaal fietsweer. Ondanks feestdagen en vakanties staan deze ochtend dertien man gereed bij het bruggetje aan de Martinus Nij­hofflaan. De club is in 2008 ont­staan nadat Jeroen van Gastel, des­tijds vechtend tegen kanker, en zijn zwager Michel Quinten beslo­ten mee te doen aan de Ride for the Roses. Van lieverlee sloten steeds meer mensen zich aan.

Vorige week hebben ze in Lim­burg de Amstel Gold Race gere­den: 125 kilometer, twee leden zelfs de dubbele afstand. Deze dag is het wat bescheidener. De Zeeuw­se klassieker Rondje Veerse Meer staat op het programma, een klei­ne zeventig kilometer.


De toerfietsers van De Klusdurpers passeren Wilhelminadorp.


,,We zijn een sociale groep”, zegt MarcoWagenaar. Sociaal in die zin dat gezelligheid net zo belangrijk is als stevig doortrappen én dat vei­ligheid voorop staat, van zichzelf en van anderen. Dat blijkt ook, als de groep eenmaal met dertig kilo­meter per uur richting Noord-Be­veland dendert. Volgens afspraak rijden er bijvoorbeeld nooit meer dan twee mensen naast elkaar.

Communicatie is cruciaal. Voort­durend klinken de bij het fietsen gebruikelijke kreten om elkaar te waarschuwen voor bijvoorbeeld te­genliggers (‘ Tegen!’), achteropkom­end verkeer (‘Auto achter!’) of op­duikende obstakels (‘ Paal!’).

En jawel, hoewel menigeen denkt dat geen enkele toerfietser over een bel beschikt, wordt er bij het inhalen wel degelijk eerst gebeld. Niettemin kan een groep die op snelheid passeert enigszins intimi­derend overkomen. Het is vooral een vriendelijke houding die won­deren doet. De heer op leeftijd die bij de Zandkreekdam de groep voor laat gaan, wordt hartelijk be­groet; fietsers die de groep langszij zien komen worden bedankt of een goedemorgen gewenst.

Na twee uur en een kwartier zit de rit erop, zonder enig incident of onvertogen woord. ,,En zo gaat het bij de meeste clubs”, verzekert Marco Wagenaar. ,,Maar het is met het fietsen net als in de gewone maatschappij: overal heb je helaas ook mensen die minder sociaal zijn. Het gaat er juist om dat je een beetje rekening met elkaar houdt.”

De Klusdurpers verzamelen zich elke zondagochtend
bij het bruggetje in het Oostmolenpark in Kloetinge.
 

Dit was naar aanleiding van onze reactie op het artikel van de PZC
"Zijn wielrenners een gevaar op de weg!"